14.1.13

Ψήφος στα Γνωμικά

Από τα μέσα Δεκεμβρίου του 2012 έχω προσθέσει σε πολλές σελίδες του Γνωμικολογικού τη δυνατότητα για την εκδήλωση προτίμησης σε ένα γνωμικό κλικάροντας στο αστεράκι κάτω δεξιά  (κάτι σαν ψήφος ή σαν "Like"). Οι τακτικοί θαμώνες του Γνωμικολογικού θα έχουν προσέξει την αλλαγή.

Για όσα  γνωμικά ήδη έχουν ψηφιστεί, υπάρχει και η σχετική ένδειξη με τον αριθμό των ψήφων μέχρι στιγμής.

Για τους δύσπιστους , θα πρέπει να τονίσω ότι η ψήφος αυτή είναι εντελώς ανώνυμη. Δεν σχετίζεται με τα Like στο FB ή σε οποιαδήποτε άλλο δίκτυο.  Και επιπλέον δεν χρειάζεται log in. Ο μόνος κανόνας είναι ότι δεν μπορεί να ψηφίσει κανείς το ίδιο γνωμικό δύο φορές. Τουλάχιστον όχι από το ίδιο ΙΡ (και ο νοών νοείτω).

Ανέκαθεν δίσταζα να εισάγω αυτό το στοιχείο στο Γνωμικολογικόν παρόλο που ήταν στα υπόψιν από τότε που δημιουργήθηκε το site. Οι βασικές μου επιφυλάξεις ήταν ότι δεν ήθελα να βαρύνω οπτικά τις σελίδες, αλλά ούτε και με επιπλέον φορτίο τον server, πράγμα που θα δημιουργούσε διάφορα προβλήματα, με πιο βασικό την καθυστέρηση στο φόρτωμα των σελίδων. Για το λόγο αυτό αποφάσισα να να το εφαρμόσω δοκιμαστικά για λίγο και μετά να αποφασίσω αν θα οριστικοποιηθεί.

Μετά από ένα μήνα, μπορώ να πω ότι η δοκιμαστική περίοδος έχει λήξει. Το στοιχείο δεν είναι πλέον σε beta. Δεν βλέπω δυσλειτουργίες στη σελίδα ούτε κολλάει το script που είναι συνηθισμένο πρόβλημα σε κάτι τέτοιους νεωτερισμούς. Επιπλέον από την πρώτη στιγμή -κυριολεκτικά- άρχισε να αξιοποιείται από τους φίλους του Γνωμικολογικού.

Η ψηφοφορία των γνωμικών λοιπόν ήρθε για να μείνει στο Γνωμικολογικόν.

Εδώ που τα λέμε ήταν κάτι που έλειπε από την ιστοσελίδα. Νομίζω πως όλοι οι επισκέπτες του Γνωμικολογικού πέφτουν κάποια στιγμή πάνω σε μια φράση για την οποία θα ήθελαν να είχαν έναν τρόπο να εκφράσουν πόσο τους αρέσει. Και όλα τα sites αυτού του τύπου προσφέρουν κάποιου είδους δυνατότητα για να δηλώσεις την προτίμησή σου αν και συνήθως, κατά την ταπεινή μου άποψη, με πολύ έντονο τρόπο και σε βάρος της εμφάνισης και της λειτουργικότητας της ιστοσελίδας.

Θα μπορούσα να βάλω και το αντίθετο, καταψήφιση δηλαδή ενός γνωμικού, αλλά ας μην το παρακάνουμε.

Όταν θα μαζευτεί ένας ικανοποιητικός αριθμός ψήφων, αυτή η συλλογική προτίμηση θα υπεισέλθει αναγκαστικά και στην αξιολόγηση των γνωμικών, που μέχρι στιγμής γίνεται με κάπως υποκειμενκά/ προσωπικά κριτήρια (πάνω σ' αυτό θα επανέλθω με ένα άλλο post).

Τα πιο δημοφιλή με βάση τις ψήφους των αναγνωστών ευρίσκονται στη σελίδα "Τα Δημοφιλή".

Ποια συμπεράσματα αντλεί κανείς από αυτή την πρώτη συγκομιδή προτιμήσεων ψήφων;

Όχι συναρπαστικά, θα πρέπει να πω. Με την έννοια ότι ήταν μάλλον αναμενόμενα:
Πολύς Καζαντζάκης και Ελύτης και κατά δεύτερο λόγο Νίτσε, Γκάντι, Όσκαρ Ουάιλντ, Αϊνστάιν  και (εδώ είναι μια μικρή έκπληξη) Βάρναλης.

Υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες εκπλήξεις όπως τα γνωμικά:
«Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου» (J.R.R. Tolkien) ή αυτό του Τουρνιέ:


ή αυτό:

Πρέπει πάντως να παραδεχτώ ότι σε ένα βαθμό η ψηφοφορία επηρεάζεται πολύ από τα γνωμικά που περιέχονται στις σελίδες των διαφόρων επιλογών (με τα Καλύτερα, τα Κλασικά κλπ). Για το λόγο αυτό δεν έχω βάλει δυνατότητα ψηφοφορίας στα Καινούργια και στα Δημοφιλή. Θα ήταν άδικο για τα άλλα γνωμικά.

Πιστεύω πως σε βάθος χρόνου η ψηφοφορία των επισκεπτών θα δώσει ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Προς το παρόν, ένα μόλις μήνα μετά, δεν υπάρχει ακόμα μεγάλος αριθμός ψήφων και δεν είναι εύκολο να βγουν στατιστικά συμπεράσματα.

Ο βασικός λόγος βέβαια δεν είναι αυτός. Ο βασικός λόγος είναι να δοθεί η δυνατότητα μιας κάποιας συμμετοχής σε όσους φίλους του site αισθάνονται αυτήν την ανάγκη. 

13.1.13

Kριτήρια για το κακό ποίημα.

Γκότφριντ Μπένν, κριτήρια για το κακό ποίημα.





Υποθέτω πως μου θέσατε το ερώτημα, τι είναι ακριβώς ένα μοντέρνο ποίημα, τι μορφή έχει, και πάνω σ' αυτό θα απαντήσω με αρνητικές αναφορές, δηλαδή ποιά μορφή δεν έχει.
Σας κατονομάζω τέσσερα διαγνωστικά συμπτώματα με τη βοήθεια των οποίων θα μπορειτε εσείς οι ίδιοι να διακρίνετε στο μέλλον, αν ένα ποίημα είναι σύμφωνο με την εποχή ή όχι... Αυτά τα τέσσερα συμπτώματα είναι:

 Πρώτον η εξύμνηση
Ένα ποίημα με χωρισμό και αντιδιαστολή του εξυμνουμένου αντικειμένου και του ποιητικού Εγώ, με εξωτερική διακόσμηση και εσωτερική αναφορά. Αυτό υποστηρίζω, συνιστά σήμερα έναν πρωτόγονο τρόπο για να δώσει κανείς έκφραση στη λυρική ουσία.

 Δεύτερον το ΣΑΝ
Έαν ΣΑΝ σημαίνει πάντοτε μια βίαιη είσοδο του αφηγηματικού, του πεζού λόγου, μια χαλάρωση της γλωσικής έντασης, μια αδυναμία της δημιουργικής μεταφοράς.

Τρίτον τα χρώματα
με τη χρήση χρωμάτων πιστευει ο συγγραφέας πως επιδρά με ιδιαίτερη ηδύτητα και φαντασία, παραβλέπει όμως πως αυτές οι λέξεις δεν είναι παρά καθαρές λεξικές κοινοτοπίες που βρίσκουν καλύτερα περίθαλψη στον οπτικό και στον οφθαλμίατρο.

 Τέταρτο ο σεραφικός τόνος Όταν το ποίημα αρχίζει αμέσως ή φθανει γρήγορα ...σε ησυχία και δεσμά δίχως απαρχή,ακολουθούν σφαιρικοί θόλοι, τελείωση, αστρική νίκη, ίδρυση νέων θεών και παρόμοια συμπαντικά αισθήματα, πρόκειται συνήθως για έναν φθηνό υπολογισμό στην αισθηματικότητα και την αβρότητα του αναγνώστη. Αυτός ο σεραφικός τόνος δεν συνιστά υπέρβαση του πραγματικού αλλά φυγή από το πραγματικό... Ο μεγάλος ποιητής όμως είναι ένας μεγάλος ρεαλιστής, πολύ κοντά σε κάθε πραγματικότητα- φορτίζεται με πραγματικότητες, είναι στο έπακρο γήινος, ένα τζιτζίκι, γεννημένο, σύμφωνα με το μύθο, από τη γη, το αθηναικό έντομο.

Όταν λοιπόν στο μέλλον πέσετε πάνω σε ένα ποίημα, πάρτε παρακαλώ ένα μολύβι όπως κάνετε στο σταυρόλεξο και παρατηρήστε: εξύμνηση, ΣΑΝ, χρωματική κλίμακα, σεραφικός τόνος, και θα φθάσετε σύντομα στην προσωπική σας κρίση. Θα μου επιτρέψετε να κάνω την παρατήρηση, πως στη λυρική ποίηση το μέτριο είναι αυτοχρήμα ανεπίτρεπτο και ανυπόφορο....

 Μετ. Θεόδωρος Άδραστος

29.12.12

16000 !

Σήμερα, 29/12/2012, τα γνωμικά στο Γνωμικολογικόν ξεπέρασαν τις 16.000.

Τα τελευταία χρόνια ο ρυθμός είναι περί τα 2000 καινούργια γνωμικά το χρόνο. Καλά είναι, και -όπως λέω πάντα- έπεται συνέχεια.

Πάντως δεν προβλέπω να συνεχίζω με αυτούς τους ρυθμούς. Όχι ότι είναι εξοντωτικοί, αλλά μου στερούν πολύτιμο χρόνο από  τα άλλα μου sites και από καινούργιες ιστοσελίδες που θέλω να κάνω.

Δεν πρόκειται να σταματήσω βέβαια. Κάθε άλλο. Το καλό είναι ότι πάντα υπάρχουν καινούργια ενδιαφέροντα γνωμικά που αξίζει να συμπεριληφθούν, άμα έχεις όρεξη να ψάξεις.

Επόμενος κάβος τα 17000. Δεν έχει τέλος αυτή η θητεία...

6.12.12

Νέο widget-Γνωμικό με φωτογραφία

Ακόμα ένα widget από το Γνωμικολογικό, για χρήση σε άλλη ιστοσελίδα:


Το καινούργιο στοιχείο σε σχέση με παλιότερα widgets είναι η φωτογραφία του συγγραφέα και το link με τη σελίδα του συγγραφέα στο Γνωμικολογικόν. Για να χρησιμοποιήσετε το widget αντιγράψτε το κώδικα στο παρακάτω πλαίσιο και επικολλήστε στον κώδικα της ιστοσελίδας σας.


Το γνωμικό αλλάζει, με τυχαίο τρόπο, σε κάθε φόρτωση της σελίδας.

5.12.12

Τα Κάστρα της Ελλάδας

Επανέρχομαι μετά από πολύ καιρό στο blog για να παραπέμψω στην καινούργια μου ιστοσελίδα. Πρόκειται για ένα site που έχει να κάνει με τα Ελληνικά Κάστρα.

Και το όνομα αυτού Καστρολόγος.



H προσπάθεια αυτή είναι και ο βασικός λόγος που απείχα από το blog. Ζητώ συγγνώμη από τους εκλεκτούς followers. Ελπίζω να τους αποζημιώνει το Γνωμικολογικόν που ανανεώνεται τακτικά και εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα γνωμικά.

Η σεμνή φιλοδοξία του «Καστρολόγου» είναι να δημιουργηθεί μια βάση δεδομένων για όλα τα Κάστρα της Ελλάδας -Μεσαωνικά και Μεταβυζαντινά- και να παρουσιαθεί στο διαδίκτυο. Μέχρι στιγμής στο site περιλαμβάνονται 333 κάστρα. Υπολόγιζα ότι όταν ολοκληρωθεί θα περιλάμβανε πάνω από 600 κάστρα, αλλά ένας φίλος (Αλέξανδρος Καλαντζής)με διαβεβαίωσε ότι έχει μετρήσει πάνω από 1400. Θα έχει ενδιαφέρον.

Θέλω να επισημάνω ότι το site είναι μοναδικό στο είδος του. Δεν υπάρχουν άλλες ιστοσελίδες που να καλύπτουν το θέμα σε τέτοιο εύρος. Είναι όμως στην αρχή. και θα απαιτηθεί τεράστια προσπάθεια πέρα από αυτή που ήδη έχει γίνει για να επιτευχθεί ο στόχος.

Ρίξτε μια ματιά. Και αν έχετε πληροφορίες για κάποιο κάστρο στείλτε την. Υπάρχει ειδική φόρμα γι’ αυτό. Κάθε βοήθεια αυτού του τύπου είναι πολύτιμη.

15.3.12

Νέα Gadgets

Νέα widgets στο Γνωμικολογικόν που μπορείτε να προσθέσετε σε μια ιστοσελίδα:

Κινηματογραφικές Ατάκες από ελληνικές ταινίες:

Ατάκες από τον Ελληνικό Κινηματογράφο




Κινηματογραφικές Ατάκες από τον παγκόσμιο κινηματογράφο (μαζί με κάποιες ελληνικές):

Ατάκες από το Διεθνή Κινηματογράφο






Εκκλησιαστικά Ρητά:

Εκκλησιαστικό Ρητό




Ρητά περί Θεού , Θρησκείας, Πίστης κλπ:






Μπορείτε να δείτε όλα στη σελίδα: http://www.gnomikologikon.gr/widgets.html

2.3.12

H Μοναξιά των Ελλήνων

Ο τίτλος μπορεί να ξεγελάει. Δεν αναφέρομαι στην επικαιρότητα.

Δουλεύοντας στο site byzantium.xronikon..com έπεσα πάνω σε ένα απόσπασμα του Γίββωνος (Edward Gibbon) από την «Άνοδο και Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». Είναι από το κεφάλαιο 53, το εδάφιο με τίτλο "Studies and the Solitude of the Greeks". To κεφάλαιο αφορά την κατάσταση γενικά στο Βυζάντιο κατά το 10ο αιώνα και κλείνει (το κεφάλαιο) με κάποιες σκέψεις για την απομόνωση και την  παρακμή των Ελλήνων.

Δεν το ήξερα αυτό το απόσπασμα. Είναι πολύ μεγάλο για να το καταχωρίσω σαν γνωμικό, αλλά το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το παραθέτω.

... η άμιλλα μεταξύ των κοινωνιών και των ατόμων είναι το πιο ισχυρό κίνητρο για τις προσπάθειες και τις προόδους της ανθρωπότητας. Οι πόλεις-κράτη της Αρχαίας Ελλάδας είχαν διαμορφωθεί σε ένα πετυχημένο μείγμα ένωσης και ανεξαρτησίας που επαναλαμβάνεται σε μεγαλύτερη κλίμακα αλλά σε πιο χαλαρή μορφή στα έθνη της σύγχρονης Ευρώπης όπου η ενότητα γλώσσας, θρησκείας και ηθών κάνει δυνατή την αλληλεπίδραση και την άμιλλα μεταξύ των λαών [σσ: αυτά γράφονται τον 18ο αιώνα]
............................
Οι συνθήκες για του Ρωμαίους  ήταν λιγοτερο ευνοϊκές [όσον αφορά την άμιλλα] αλλά την πρώτη εποχή της δημοκρατίας, μια παρόμοια άμιλλα αναπτύχθηκε μεταξύ των πόλεων του Λατίου και της Ιταλίας ενώ στις τέχνες και στις επιστήμες επιδίωξαν να μιμηθούν και να ξεπεράσουν τους Έλληνες δασκάλους. Η αυτοκρατορία των Ρωμαίων αναμφίβολα προώθησε την ανθρώπινη γνώση. Το μέγεθός της μπορεί ενδεχομένως να επέτρεψε σε ένα βαθμό τον εσωτερικό ανταγωνισμό, αλλά όταν βαθμιαία περιορίστηκε στην Ελλάδα και στην Κωνσταντινούπολη, οι Βυζαντινοί ξέπεσαν σε μια κατάσταση παραίτησης και αβουλίας που ήταν φυσική συνέπεια του απομονωνένου και μοναχικού κράτους τους 
Από το Βορρά είχαν να αντιμετωπίσουν ανώνυμες φυλές βαρβάρων τους οποίους μόλις και μετά βίας χαρακτήριζαν ανθρώπους. Η γλώσσα και η θρησκεία των σχετικά πιο πολιτισμένων Αράβων ήταν ένα αξεπέραστο εμπόδιο για ευρύτερες κοινωνικές επαφές. Οι Ευρωπαίοι ήταν ομόθρησκοι, αλλά η γλώσσα των Φράγκων και των Λατίνων  ήταν άγνωστη, τα ήθη τους ήταν βάρβαρα και σπάνια ερχόταν σε επαφή, στον πόλεμο ή στην ειρήνη, με τους απογόνους του Ηρακλείου. Όντας εντελώς μόνοι στον κόσμο, η αυτάρεσκη και μακάρια υπερηφάνεια των Ελλήνων δεν διαταρασσόταν από συγκρίσεις και αξιολογήσεις έξωθεν. Και δεν είναι να απορεί κανείς που παρήκμασαν σαν έθνος, μιάς και δεν είχαν ούτε ανταγωνιστές να τους παρακινούν ούτε κριτές να στεφανώσουν τις νίκες τους.
...............
Μόνο κάτω από τη δυναστεία των Κομνηνών μια χλωμή άμιλλα στις επιστήμες και στην πολεμική αρετή ξαναζωντάνεψε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
.....................................

Μερικές παρατηρήσεις

  • Ο Γίββων γενικά αναφερόμενος στου Βυζαντινούς χρησιμοποιεί κατά κόρον τον όρο «Έλληνες», ιδίως στην εξιστόρηση των γεγονότων από τον Ηράκλειο και μετά. Σπάνια χρησιμοποιεί τον όρο "Βυζαντινός". Δεν είναι περίεργο αυτό. Άσχετα που η σύγχρονη ιστοριογραφία έχει την τάση να διαχωρίζει κάπως τους Έλληνες από τους Βυζαντινούς.
  • Ο Γίββων θεωρείται ελαφρώς "ανθέλληνας". Νομίζω ότι ο κύριος λόγος γι' αυτό είναι η αποστροφή του (με τη διττή ένοια) για την επικράτηση του Χριστιανισμού. Προσωπικά, τον βρίσκω μάλλον αντικειμενικό και περισσότερο φιλέλληνα από κάποιους σύγχρονους Έλληνες που μιλούν για "συνωστισμούς" και εκφράζονται με "αντικειμενικότητα" για την τουρκική διοίκηση κατά την Τουρκοκρατία  (θα μας φάει η πολιτική ορθότητα και οι σκοπιμότητες της παγκοσμιοποίησης).
  • Αυτά που αναφέρει ο Γίββωνας περί απομόνωσης είναι -νομίζω- απολύτως σωστά. Το Βυζάντιο τουλάχιστον μέχρι τον 10ο αιώνα ήταν μια όαση μέσα σε έναν ωκεανό βαρβάρων. Και οι απέξω έτσι το έβλεπαν. Έτσι εξηγούνται και οι αέναες επιδρομές. Και οι Βυζαντινοί δικαίως δεν ενδιαφέρονταν να έχουν σχέσεις, πόσω μάλλον να εντυπωσιάσουν όλους αυτους τους άξεστους βαρβάρους και επιδρομείς.
  • Δεν πολυσυμφωνώ με τα σχόλια για παραιτημένο και άψυχο Βυζάντιο. Αν ήταν έτσι, το Βυζάντιο δεν θα ήταν μια από τις πιο ανθεκτικές αυτοκρατορίες στην ιστορία. Η ξεθωριασμένη εικόνα που έχουν, ακόμα και σήμερα, οι δυτικοί για το Βυζάντιο οφείλεται σε αυτήν ακριβώς  την απομόνωση, που εμπόδισε το Βυζάντιο όχι να τόσο να ακμάσει αλλά να επηρεάσει και να φωτίσει, όπως ενδεχομένως θα όφειλε,  τους συγχρόνους και τους μεταγενέστερους και να καταγραφεί σαν μια λαμπρή περίοδος (που στην πραγματικότητα, σε μεγάλο βαθμό, ήταν). Δευτερευόντως, η αρνητική εικόνα οφείλεται και στην έλλειψη επαρκών πολιτιστικών μνημείων, λόγω των καταστροφών στους μετέπειτα αιώνες από τους Φράγκους αρχικά κα κυρίως από τους Τούρκους που κατέστρεψαν συστηματικά τα περισσότερα στοιχεια του Βυζαντινού πολιτισμού.